तिला पळताना पाहिलं मी

                                               

तिला पळताना पाहिलं मी

वाकडं तिकडं, सरळ, वाट फुटेल तिकडे

पायाला जिथे जमीन लागतेय,

वर आकाश दिसतंय त्या दिशेनं

बेफाम पळत सुटलेली!

पायाखालून कित्येक तलावं, कित्येक नद्या, डोंगरं, समुद्रं,

महासागरं, पर्वत, गावं, नव्या वाटा, रस्ते मागे पडले

हे सगळं मी लहानपणी पुस्तकांत पाहिलंय म्हणाली.

तेंव्हा खिडकीबाहेर एक हौद दिसायचा.

जग दिसेल याचा प्रश्नच नव्हता.

हौदातलं एवढंस पाणी तिला आठवलं होतं जेव्हां तिने

विमानातून खाली निळाशार भव्य अटलांटिक पाहिला होता.

तेंव्हाच्या चिमुकल्या डोळ्यांना हौद मोठा वाटला होता.

आता नजरेनी अख्खा महासागर प्यायली होती.

स्वतःच्या डोक्यावर थापटत होती.

मधून रडत- हसत होती.

हे राहिलं होतं करायचं हसत म्हणाली.

नदीत स्वतःचा चेहरा बघत बसली होती.

स्वतःच्या थोडी प्रेमात पडली होती.

किती पळशील अजून विचारलं तर म्हणाली,

आता नसते थांबत मी!

पायातली वेडी ताकद थोपून धरली होती एवढे दिवस,

आता सोडले पाय मोकळे

केवढा मोठा प्रवास पडलांय पुढ्यात

आता थांबून चालायचं नाही.

वारं पिल्यागत दौडत गेली.

 

खूप लांब. खूप दूर.

तिला नेहमीच जिकडे जायचं होतं तिकडे…

-प्रज्ञा