Skip to main content

शिवपार्वती पतये

 


ज -  माझ्या आवडत्या देवांत महादेव सगळ्यात

वर आहेत.


प्र -  का रे?


ज -  शक्तीशिवाय शिव अपूर्ण आहे. तिला काही

झालं तर ब्रम्हांड उलथं पालथं करून टाकतात.

वैराग्यवस्था फक्त तिच्यासाठी टाकून गृहस्थ

होतात. मला त्यांचं प्रेम माझ्या खूप जवळचं

वाटतं.


प्र -  तू तसाच आहेस न म्हणून!


ज - ओहोहो ! बिग वर्ड मई बिग वर्ड !!


प्र -  अरे खरंच की.

प्रेम करणं तर झालंच पण

व्यक्तिशः पण शिवतत्व जागृत आहे तुझ्यात.

जगाच्या टीका वा कौतुकाची पर्वा नसलेला.

आपल्या स्पेसमध्ये ध्यानस्थ असल्यासारखा

आपलं काम करत राहणारा.

ना आपलं कर्तृत्व कुणाला सांगणारा

ना कधी कौतुकाची अपेक्षा करणारा,

किंचित गर्व नसणारा.

अतिशय कंटेंट असलेला माझा शिव!


ज -  त्याचं कारण माझ्या आजूबाजूला आहे.

माझी शक्ती मला इतकं दणदणीत साजरं करते की

मला कधी दुसऱ्याच्या कौतुकाची गरजच पडत नाही.

तिने माझा हात पकडला की जगात काहीही करू

शकेन एवढा आत्मविश्वास आपोआप येतो.

जगाचे लाख शब्द आणि मईचा एक शब्द

असा रेशो आहे.

त्यामुळे मी शांत, समाधानी, कंटेंट

राहणं साहजिक आहे.

देवीतत्वासोबत राहतो मी,

कुणाच्या टीकेची काय पर्वा मला!

परत सांगतो, शक्तीशिवाय शिव अपूर्ण आहे.


प्र-  याहून सुंदर शिवरात्र कशी साजरी करायची.

आपल्या आतल्या शिव- शक्ती तत्वाची ओळख

असणे, त्यापुढे आदराने मान झुकणे,

एकमेकाशिवाय असलेलं अपूर्णत्व जाणून

सहवासाविषयी कृतज्ञ असणे हीच तर खरी वंदना.


ज -  अगदी खरं! तरी थोड़ी साबुदाण्याची खिचडी

खाऊन शिवरात्र संपूर्ण संपन्न होईलसं वाटतंय.


प्र - हाहाहा!!!! अरे संसार संसार !!


- प्रज्ञा

#short_love_story

Comments

Popular posts from this blog

पहिलं घर

घर कशाला म्हणायचा हा प्रश्न मला माझं सोलापूरचं घर सोडल्यापासून सतत पडत आलाय. नोकरीनिमित्त मी ज्या ज्या ठिकाणी गेले आहे आणि राहिले आहे ते प्रत्येक घर मला माझं आणि आपलं वाटलं आहे. त्या प्रत्येक घराने मला भरभरून प्रेम आणि यश दिलं आहे. आयुष्य झपाट्याने बदलत गेलं आणि आम्ही एका अश्या देशात आलो, ज्याला आपलं म्हणताना किंवा त्या देशाने आम्हाला आपलं म्हणत असतानाच आम्ही एक मोठा निर्णय घेतला आणि ह्या देशात आमच्या नावाचं एक घर उभं राहीलं.  पहिलं घर घेणं हा एवढा भावनिक निर्णय का असतो? विचार करत गेलं की समजतं, ही गोष्ट फक्त एका कागदावर सही करणं असतं का? पैसे देऊन तर आपण भाड्याच्या घरात पण राहतो मग स्वत:च्या नावावर असलेल्या घराची ही ओढ कसली? पृथ्वीवर माणूस उपराच म्हणतात, त्याच पृथ्वीच्या अवाढव्य गोलावर एक ठिपका माझा! मी इथे जगून गेलो, कष्ट करून गेलो, काही कमावून गेलो त्याचं हे प्रतिकात्मक रूप, असा विचार माणसं करत असतील का? की माझं म्हणजे जिथे मला काहीही करण्याचं स्वातंत्र्य! ह्या स्वातंत्र्याची ओढ त्यात असावी. कारण काहीही असलं तरी हा निर्णय भावनेने भरलेले असतो हे मात्र नक्की.  मध्यंतरी कुठे त...

बातम्यांच्या ढिगाऱ्याखालचं बोथट मरण

रोज कुठून तरी कुणाच्या तरी मृत्यूच्या बातम्या येणं इतकं नियमित झालं आहे की त्या घटनेतून मुव ऑन होऊन पुढे जाता जाता आपण मरणाबद्दलची किंवा एकंदरितच माणसाच्या आयुष्याबद्दलची संवेदना हरवून चाललो आहोत की काय असं वाटायला लागलं आहे. एक मैत्रीण परवा सहज बोलून गेली, “सोशल मिडिया उघडला की जगाच्या पाठीवर कुणी तरी मृत्यूमुखी पडले याची बातमी असतेच. आधी खूप वाईट वाटायचं आता मी सहज स्क्रोल करते इतक्या बातम्या दिसत राहतात!”  मला धक्काच बसला. आधी असे अपघात, अकाली मृत्यु घडत नसतील का तर घडत होते पण आपल्यापर्यंत त्या बातम्या सहज पोहोचायच्या नाहीत. वर्तमानपत्रात, फार तर कुणी सेलिब्रिटी अथवा त्या शहरांत अशी काही घटना घडली तर त्याबद्दल छापून येण्याइतकी जागा मर्यादित असे. जगभरातल्या मृत्यूवार्ता छापून येण्याचा स्कोपच नव्हता.  दूसरं माध्यम म्हणजे टिव्ही. तो प्रत्येकाच्या घरी असेल का हा दूसरा मुद्दा. त्यात त्यावर डेलीसोप पाहिले जातात की बातम्या हा मुद्दा आला. टिव्हीवरच्या बातम्यांनाही वेळेचं बंधन होतं. आतासारखी टिआरपीची जीवघेणी स्पर्धा नव्हती.  आता मात्र तसं राहिलं नाहीये. वेळेचं, काळाचं, जागेचं ...

रिकामं घर आणि लेखकांची मैफिल

आमचं घर शिफ्टिंगचं काम संथ गतीने चालू आहे. मागच्या काही महिन्यात आम्ही इतकी धावपळ करतोय की आता शिफ्टिंगचं काम आरामात हळूहळू करतोय. तर सगळ्यात आधी प्रथेप्रमाणे नवीन घरी पुस्तकं गेली. आज पुस्तकांचा शेवटचा लॉट तिकडे नेल्यावर रिकाम्या हॉलमध्ये दोघे बसलो होतो.   पुस्तकांकडे प्रेमाने नजर फिरवताना, मला लक्षात आलं की ही पुस्तकं मी वेगवेगळ्या देशात, राज्यात, गावात खरेदी केलेली आहेत. मग त्यातले लेखक कवी पाहताना त्यांच्यात असलेलं साधर्म्य आणि फरक दिसू लागले. वैचारिक, आर्थिक, सामाजिक, भौगोलिक, राजकीय सगळ्याच बाबतीत वेगवेगळी मते असलेली ही बुद्धिवान माणसं!   काही पुस्तकं मला इथल्या मित्रमंडळींनी भेट दिलेली आहेत तर काही अनोळखी पुस्तकप्रेमी लोकांनी दिलेली आहेत. सगळ्याच विषयांवरची पुस्तकं आहेत. काही लेखक कवी हयात आहेत तर बरेचसे या जगात आता नाहीत.    हा विचार डोक्यात घोळत असतानाच जय निघूयात म्हणाला आणि आम्ही दरवाजा बंद करून निघू लागलो. बागेकडे असलेल्या खिडकीतून उन्हाची तिरीप पुस्तकांच्या गठ्ठ्यांवर पडली होती. ते चित्र विहंगम दिसत होतं म्हणून का काय माहिती नाही, पण मला वाटलं, आम्ही इथू...