भूक

 भरून गेलं होतं आभाळ काळ्याकुट्ट ढगांनी

खूप दिवसांनी दाटून आलेलं डोळ्यांमधलं पाणी ।

एक देह पडला होता खरा त्या काळ्या ढगांखाली

कित्येक हळहळत होती तर कैक म्हणाली बाई सुटली ।

पार कोलमडून एक मात्र तिथं आकांत करत होती

त्या निपचित देहानं पडली होती तिची ती माय होती ।

पोरीच्या देहावरल्या भाजक्या खुणा बघून ह्रदय तिचं जळत होतं

'चुकून जळाली, त्यानंच जाळली' असं काहीबाही कानावर पडत होतं ।

सवाष्ण गेली म्हणून मळवट गच्च भरलेला तिचा लाल कुंकवानी

कोपऱ्यात एक बसलेला नशेत झिंगलेला त्या कुंकवाचा धनी ।

दरवाज्याआड एक भेदरलेलं पिल्लू घाबरून उभं होत

भीषण जळालेल्या त्या आईनामक देहाकडे त्याला कुणी जाऊ देत न्हवतं ।

सगळे तिला 'उठ की ग' म्हणून रडतायेत हे त्यानं टिपलं होत

तरी ती का उठत नाही ह्याच कोडं त्याला पडलं होतं ।

अचानक काहीतरी सुचलं होत,

रडून लाल झालेल्या चेहऱ्यावर हास्याच चांदणं पसरलं होत ।

कृष्णविवराच रहस्य जणू त्यानं शोधलं होत

आईकडे धावत एक पाऊल पडलं होतं ।

चुटक्या त्यानं वाजवल्या, क्षणभर खुदकन हसला

पटकन पळत जाऊन आजीपाशी बसला ।

आजीला म्हणाला ' मी सांगतो ना ग की तिला चटकन कसं उठवायचं,

तू हलकेच तिच्या कानात मला भूक लागलीये अस म्हणायचं' !

त्याक्षणी ते जळकं ऊर थोडंस धपापल्यासारखं वाटलं होतं

अनंतात विलीन झालेल्या त्या आईच काळीज कुठं तरी धडधडलं होतं....

-प्र. ज्ञा. जोशी